زندگیمون داره همینجوری میگذره یه راه سخت که مقصدشم همچین واسمون معلووم نیست همچین توش گیج میزنیم (مخصوصا اونایی که ریاضی میخونن از نوع کاربردیش!) روزامون پر شده از به  زور خندیدن و یواشکی گریه کردن لحظه هاو ساعتایی که میشینیم و فکر میکنیم و فکر میکنیم و فکر میکنیم دلخوشیهامون انقدر کمه که نمیشه بهشون امیدوار بود نیاز داریم به یه هوای تازه به یه صداقت ناب به یه حرف از ته دل .                همه خسته شدن و طاقتشون تموم شده اما ....

با یه نم نم بارون میشه تازه شد و با یه شاخه گل عاشق اینه جواب همه ی سوالامون میتونی امتحان کنی :)           اگه نفهمیدی غصه نخور وقتی که واست پیش بیاد خوب میفهمی

میل به وراجی در من تقویت میشه و امکانات فراهم اون وقت منم که عین آدمای بی جنبه یه سره اینجا رو آپ میکنم مهم نیست بلاخره هر کسیم که باشه بعضی موقعها بیشتر احتیاج داره به اینکه حرف بزنه و خوب الام منم تو اون بعضی موقعهای خاص خودمم چه اشکالی داره به اینکه هر چی که دلم میخواد اینجا بنویسم دیگه اونقدم مث قدیما به اینجا نمیرسم که بازدید کننده از سرو کوول وبلاگم بالا بره و نگران قضاوت اون آدمایی باشم که میان و اینجارو میخونن که مبادا یه وقت فک کنن من آدم چیپیم. همون چند تا دوست قدیمیم که از خیلی دورها! (چه جمله ای) خواننده ی اینجا بودن و همیشه و تحت هر شرایطی انقدر معرفت داشتن که هر از گاهی با یه کامنت یا آفلاین یا اس ام اس سراغی ازم بگیرن برام کفایت میکنن. راستی چقد بزرگ شدیم! تو این چند روز کلی دوستای قدیممو تو نت زیارت کردم بعد کلی وقت و چقد همه عوض شده بودن نسل باحالی داریما! شوخی نیست روزای ۱۸ سالگیو پر کردن و به ۲۳ سال و ۶ ماه و چند روز رسیدن کار ساده ای حداقل واسه من نبود.... هر چند که تو چند روز گذشته یه نفر همه ی حس و حالمو ازم گرفت و گفت مث دخترای ۱۴ ساله میمونی :)) ضدحال.

چی فکر کردی آقاجوووون ما اینیم دیگه یه تصمیم بگیریم دیگه ۱۰۰٪ عملیه! (جوووون خودم)

من اگه تو این هفته یک پست سراسر استرس و التهاب! نفرستم خرم . به خدااااا